O projekcie

Gra, która zaczęła się od jednego zdjęcia wraka

„Inua: A Story in Ice and Time" powstała z fascynacji prawdziwą historią — ekspedycją sir Johna Franklina z 1845 roku — i z przekonania, że telefon może być kamerą dokumentalną, którą trzymamy w kieszeni. Poniżej opowiadamy, kto ją stworzył, jak wyglądała praca nad nią i dlaczego Arktyka wymagała takiej, a nie innej formy.

Wydanie na Androida Galeria koncepcyjna

Twórcy

The Pixel Hunt · IKO · ARTE France

Trzy zespoły, jedna ambicja: udowodnić, że gra wideo potrafi opowiadać historię na poziomie dobrej prozy — i że robi to lepiej niż jakiekolwiek inne medium, bo pozwala ją przeżyć.

The Pixel Hunt

Francuskie studio specjalizujące się w grach dokumentalnych i edukacyjnych. Odpowiada za koncepcję, scenariusz i reżyserię „Inua".

thepixelhunt.com

IKO

Studio współodpowiedzialne za świat gry, postacie i programowanie. To ono nadało lodowi strukturę, a krukowi — charakter.

iko.com

ARTE France

Europejski nadawca kultury i wydawca gier autorskich. Zapewnił grze budżet, dystrybucję i redakcyjną wagę dokumentu.

arte.tv

Zza kulis

Zespół podczas nagrania pieśni gardłowych z konsultantami z Gjoa Haven.

Dokument, nie dekoracja

Każda lokacja w grze oparta na fotografiach, raportach archeologicznych i konsultacjach z historykami.

Współpraca z Inuitami

Narracja konsultowana z przedstawicielami społeczności Nunavut na etapie scenariusza i nagrań.

Mobile-first

Interfejs i kadrowanie projektowane pod ekran telefonu — bez kompromisów z wersji PC.

Korzenie literackie

Pokój scenarzystów: od Danca do dzienników polarników

Scenariusz „Inua" czytany jest jak powieść — bo właściwie jest nią napisany. Autorzy czerpali z pamiętników oficerów wyprawy, z raportów archeologicznych Parks Canada i z literatury polarnej.

„The Terror" Dana Simmonsa — jako punkt odniesienia, nie szablon.
Dzienniki oficerów „Erebusa" — rekonstrukcja języka i codzienności XIX wieku.
Opowieści inuickie — zebrane i przetłumaczone wspólnie z badaczami kultury.

Przebieg ekspedycji

Toronto — Grenlandia — Przesmyk Lancastera — Wyspa Króla Wilhelma. Trasa, którą „Inua" pokazuje w trzech epokach naraz.

Szacunek kulturowy

Pieśni gardłowe i głosy Inuitów

Katajjaq — tradycyjna gra wokalna Inuitów — brzmi w grze jak drugi silnik fabularny. Duet pieśniarzy prowadzi i kontruje gracza, zamiast mu dyktować.

„Pieśń w tej grze nie jest tłem. Ona pyta cię, czy w ogóle rozumiesz, gdzie jesteś."
— Inuitka, konsultantka kulturowa projektu

Zespół współpracował z konsultantami z Kanady i Francji przy scenariuszu, nagraniach głosowych oraz przy określeniu, które elementy mitologii wolno — i których nie wolno — pokazywać w formie rozrywki.

Efekt: żaden inuicki symbol nie jest w grze „smaczkiem". Każdy ma funkcję fabularną i pochodzi od ludzi, którzy żyją tą kulturą.

Fakt kontra mit

Historyczna precyzja i inuicka legenda

Archiwum

Co wiemy na pewno

Ekspedycja Franklina wypłynęła w maju 1845 r. i zniknęła bez śladu.
„Erebus" odnaleziono w 2014 r., „Terror" w 2016 r. — w idealnym stanie.
Relacje Inuitów od dziesięcioleci wskazywały obszar poszukiwań.

Mit Inua

Co dodała gra

Nanurluk jako przewodnik między światami i test ludzkiej dojrzałości.
Mechanika wnikania myśli — literacka metafora dziedzictwa kulturowego.
Trzeci bohater, Peter, to postać zbiorowa reporterów ery zimnej wojny.

VS

Obie kolumny są prawdą — jedna udokumentowaną, druga prawdą kultury, która tę historię zachowała.

Dokumentalne archiwum

2014 i 2016 — wraki, które przypomniały światu Franklinʼa

Historia i gra

Prawdziwe relikwie wyprawy

W 2014 roku sonar kanadyjskiej ekspedycji Victoria Strait pokazał na dnie kadłub „Erebusa". Dwa lata później — „Terror" w Terror Bay, dokładnie tam, gdzie wskazywali ją Inuici. „Inua" buduje na tym dokumencie swoją fikcję.

W grze nie spoglądasz na wrak przez szybę muzealną — schylasz się nad nim razem z bohaterami. To różnica między czytaniem o Arktyce a staniem w niej na kolanach.

Dokumenty ARTE o Arktyce

Edukacja i kultura

Gra w muzeach i szkołach

„Inua" weszła do programów edukacyjnych Kanady i Francji jako wsparcie lekcji historii oraz materiał na zajęcia z narracji cyfrowej.

Wsparcie: Canada Media Fund i CNC (Centre national du cinéma).
Gra pokazywana na wystawach o kulturze arktycznej i mediach interaktywnych.
Prowadzimy licencje klasowe — zobacz ofertę.

Pobierz przewodnik dla nauczycieli

Dla kogo jest „Inua"

Jeśli kochasz… to jest dla ciebie

„Return of the Obra Dinn"

Dedukcja, morska zagadka, dziennik pokładowy. „Inua" daje to samo zadowolenie detektywa — lecz w czasie, który sam modelujesz.

„The Terror" (AMC)

Serial o wyprawie Franklina jako kino grozy. „Inua" to jego spokojniejsza, bardziej ludzka siostra — z duchem zamiast potwora.

Gry Dontnod / ARTE

„Life is Strange", „Vampyr", „Bury me, my Love" — jeśli szukasz gier, które zostają w głowie po wyłączeniu ekranu, trafiłeś dobrze.

Co ją odróżnia

Mechanika splatania epok i prawdziwa współpraca z kulturą, której dotyczy fabuła.

Czego nie ma

Sekwencji akcji, ekwipunku-grindowania, mikropłatności i wypełniaczy.

„Dla ludzi, którzy czytają do końca i oglądają napisy końcowe."

Głosy bohaterów

Aktorzy pod mikrofonem

Taïna

Głos: aktorka dubbingowa wersji angielskiej / polska lokalizacja — pełna ścieżka dialogowa.

Peter

Dziennikarski cynizm i ciepło jednocześnie — głos z charakterem noiry w puchowej kurtce.

Simon

Szesnastoletni junga — jego strach i ciekawość to oś emocjonalna pierwszego aktu.

„Where do you hide a map, when the ice itself watches?" „Gdzie schowasz mapę, gdy lód sam patrzy?" „Où cacher une carte quand la glace regarde?" „Where do you hide a map, when the ice itself watches?" „Gdzie schowasz mapę, gdy lód sam patrzy?" „Où cacher une carte quand la glace regarde?"

Animacja